Yollar, kavşaklar, caddeler ve sokaklar uzadıkça önceden göremediğimiz, öngöremediğimiz, U dönüşlerinin yarattığı sarmallarda kayboluyoruz...

Geniş zamanda anlatılan diğer bütün öykülerde olduğu gibi geçmişle bitmek bilmeyen hesaplaşmamızı, mazi diye adlandıracak cesareti kendimizde bulamadığımız kör piçimizi, büyük bir iştahla içimizde taşımaya devam ediyoruz.

Isırıyor, kemiriyor, yırtıyor...

Zihnin rahminde keyifsiz düşler resmedip gerçeğe açılan algılarımızı tıkıyor. Sürreal dostluklar peydah ediyor. Duvarlarımızdan sektirdiği toplar onun tarifsiz bir coşkuya bulanmış kahkalarıyla benliğimize bir balyoz gibi iniyor. Kırılan, parçalanan ve direnişiyle biçare kavrulup yontulan mermerin gürültüsünde raks etmekten başka seçenek kalmıyor.

Uykularda dahi hayat yürüyüşüne devam ediyoruz...

Gündelik varlığımız farklı korkulara ufalanı p savruluyor. Ayırt etmeyi artık beceremez olduğumuz kişilikler derimizdeki her gözenekten, göz çukurlarımızdan, konuşmaya her başladığımızda ağzımızdan ve gerimizde birikip gemiş(teki) gibi sıfırlaştıramadığımız adımlarımızdan katran karası akıyor. " Ben " in " Biz " olup bütün cümlelere bir çoğul eylemcilik katışı da bu hezeyana tezahür ediyor. Onun, o kör ve dawn sendromlu piçin, histerik kahkahaları ücralarımda yankılandıkça irademe diş geçiriyorum. Dişlerimin parçaladığı dokudan sızan karaltıysa dilimi esir alıyor. Gecelerimde artık tek kişilik var olamıyorum. Yaşamın ağırlığı ikiyle durmadan çarpılı p kendi karesine yaklaştıkça huzursuzluğum keski bildiğim çok yıllık sözcüklerimi zapt ediyor.

Düşman her köşe başında benliğimi avlıyor, biçiyor ve kurban ediyor...

Tecavüzün matematiği kendimde başlıyor...